evlilikler aslında kandirmacaysa.

Portegunun güzel bir lafı vardı,şeker portakalinda.Babami öldürdüm diyordu.Nasil deyince onu artık sevmiyorum diye cevap veriyordu.

Hayatımızdaki insanlarda da böyle kurtuluyoruz Yaşamak zorunda kaldığımız hayatları onlari zihnimizde öldürerek kurtuluyoruz.

Bu çok ağır ve insanı çok yıpratan bir süreç.Kafamda ondan kurtulmaya çalıştıkça beraber yaşamak zorunda kalmak.Bir insan için ağır bir yük.

Sanki birinin cesedini taşımak zorundaymissiniz gibi.

Sevmediginiz ve anlasamadiginiz,ayrı dünyalar olduğunu gördüğünüz kişiyle evliliği devam ettirmek.Sanki miyobunuz iyilesmis ve artık her şey gözünüze batıyor.Genclikte yaptığınız,bazen de maruz birakildiginiz hayatı yasayamiyorsunuz.Belli.bir olgunlaşmaya ermek bir yönüyle çok yorucu ve zorlayıcı.Cunku görebiliyorsunuz aslında nasıl.bir karmaşanın içine attığını kendinizi.Kocanizin tam bir narsist olup sadece etraf ne der demesini ve kaybetme korkusundan başka bir duygu olmadığını.

SEVGİ ASK BUNLAR HİC GERVEK DEHİL.Sadece soğuk savaş var aranızda Bu insanla her gün aynı yatakta yatmak ,beraber olmak çok korkunç.Gozunuzu,kulağınızı tıkamak,aynı yatakda ona dokundukça uzaklaşmasını istemek.

Bir insna için en büyük cezalardan biri bence sevmediği ve bosanamadigi bir evliliği sırf evlatları için devam ettirmek.

Olay evlatalr da değil aslind aolay surebilfigi için.Ayni evde iki yabancı yaşamak.Baska yerlerde teselli aramak.

Öyle bir narsist ki bu tarz insnalarla aynı ortamd abulunup.bu insnalarin size sürekli zarar vermesini izlemek insanı çok güçlendiriyor.Bu mücadeleden hem çok güçlü hem de kendimizle çok barışık çıkacağımızı dusunuyorumHer şeyin dışında en çok kendimize dost olmaya ihtiyacımız var Kendimize sırdaş,kendimize arkadaş.Kendimize yar ve yaren...