bir narsistin koynunda yalnızlığında boğulmak nasıl bir şey.

Hayatı boyunca tek bir insanı ttamim etmeye yazgili olanalrin ttaminsizliginden sesleniyorum.

Evet tek ve sarsılmaz kişi,yüce honosumuz eşimiz.Hayatimizi ona adamamizi bekleyen ama hiç bir sekilde kendi beceriksizligini,yetemeyisini,eksikliğini görmeyen çakma zeusumuz.

Asıl korkunç olan şey biz ne kadar yukselirsek yukseleelim,ne kadar değiştirsek degiselim aynı zindanda çürümeye yazgili oluşumuz.Ayni kurak duygu yalnizliginda,aynı verilmeyenlerle,aşk kırıntıları ya yati aç yarı tok yaşamaya devam etmemiz.

Malesef nedenlerimizden dolayı devam ettirdiği kız bu gönüllü kölelik çoğu zaman iç sıkıntısı,değersizlik,yetemeyis bir sürü negait yük olarak birikiyor damarlarımizda.Sanki yıllardır deforme eden takıları takaj saçma bir Afrika yerlisi gibi seklimizde değişmeye başlıyor.kendimzie yabancilarisiyiruz mesela,kadinligimizdan en cokda cinselligimizden uvaklasiyiruz.

Küçük mutluluklar,tatlı krizleri arıyoruz.Karsimizin vermediği sevgiyi bir kaşık çikolatada,sıcak ekmekde arıyoruz ama.oda tatmin etmiyor.Cunku aciz hemde doymayak bilmeyen bir açlık bu.Karsimizdakinin yetemedigi bir varlık sancısı.En azından yetmeye calsimasini bekliyoruz ama.nerde.

O kişi kendini en yükseklerde gördüğü için son sürat saldırmaktan anlıyor,saldırarak var olduğunu ve dahası bizi ezebilecegini sanıyor.Kimi zaman en güzel karşılık bu narsist ben merkezli kucuk bocekelre görmezden gelmek aslında.Youscasina yaşamaya çalışmak.En azından doymak bilmeyen nefislerine doyurmak için uğraşmamak.

Çünkü bir insnai en çok değersizlik yoruyor,o veridgi kirintiya tamah etmemek açlık orucunu tutmaya,asksizlk,sevgisizlik kaynaklarımız için belki başka yollar bulmak.En önemlisi de kendimizi onların gözünde aramamak.

Zaten asıl sancılı ve insani vok aşağılara çeken o gözler.Karsimizdakinin itip bıraktığı o gözler.

Biz onun gözündeki karanlikda yasamamaliyiz,kimse yasamamali.

Hatta bu cinayete teşebbüs gibi suç sayılmalı.Surekli hor görmek,işi düşünce değer gostermek,cahil ve bir o kadarda kibirli yalnız hayatlarinda ışıktan yoksun yaşamayı kabul etmek de suç sayılmalı.En azından kendi le barışık ama labirenti de peynirinle mutlu yaşamaya çalışmak belki...